ตัวฉัน..ยังไง?

posted on 15 Aug 2009 02:46 by lilacgalx-cassiopeia

ห่างหายไปนาน

ทั้งบอร์ด ทั้ง MSN

คนที่ออนไลน์ทั้งวันทั้งคืนอย่างไอ้พู่กลับต้องมาทุ่มเรียนกับกิจกรรมสุดชีวิต

รูปไม่ได้เซฟเป้นชาติ คลิปดารานักร้องก็โหลดไม่ครบ ข่าวก็ไม่ตาม จัดว่าไม่สนใจก็ว่าได้

 

จากกรณีพิพาทระหว่างทงบังชินกิและ SMent.

ฉันไม่ได้เข้าข้างทงบังชินกิร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่ได้เข้าข้าง SM ร้อยเปอร์เซนต์

ฉันรับรู้ปัญหาและข่าวสาร   รวมถึงเข้าใจ และเห็นใจทั้งสองฝ่าย

แต่กลับไม่ได้ใส่ใจโปรเจคมากมายที่เกิดขึ้นหลังจากทีมีเรื่อง

ไม่ได้ตามติดสถานการณ์หรือใจเสียกับเหตุการณ์ต่าง ๆ แต่อย่างใด

แม้ว่าฉันจะชื่นชมทงบังชินกิเป็นไอดอลอันดับหนึ่งในดวงใจ

และเชื่อว่าพวกเขาจะเป็นโลกให้ดวงดาวอย่างเรา ๆ รายล้อม

 ...แต่ตัวฉันที่เป็นแบบนี้ยังเรียกตัวเองว่าแคสสิโอเปียได้อยู่ไหม?

 

 

 ชายนี่ ..

เมื่อก่อนฉันหัวเราะกับพวกเขา ร้องไห้กับพวกเขา

ดีใจ และเสียใจไปกับพวกเขา ,,ฉันดูพวกเขาเติบโตอย่างใกล้ชิดมาโดยตลอด

และด้วยมรสุมชีวิตมากมายก่ายกองทำให้ฉันต้องละจากพวกเขาอย่างช่วยไม่ได้

ฉันรักชายนี่  แต่ไม่ได้สนใจตามข่าว เซฟรูป อ่านทรานส์ หรือเก็บเพิร์ฟอย่างที่เคยทำอีกต่อไป

อัลบั้มล่าสุดที่เข้าไทยก็ยังไม่คิดจะไปซื้อเลย  ,, ด้วยเพราะไม่มีเวลาหรืออะไรก็ตาม ..

 

ทำไมตัวฉันถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ ? 

 

 

 

 

ฉันยังเรียกตัวเองว่าชายนี่เวิลด์ได้อยู่มั้ย?

 

 

 

 

ความอเลิร์ทมันหายไปไหนหมด

แล้วทำไมฉันถึงคิดว่าฉันรักผลงานของพวกเขาเสียยิ่งกว่าตัวศิลปินซะอีก

 

 

 

ฉันเป็นอะไรไป  ทำไมถึงได้ทำตัวเป็นแฟนคลับที่แย่ขนาดนี้

 

 

 

ที่เลวยิ่งกว่า .. บางคนอาจจะมองว่า ,, ไลแลคบอกว่ารักชายนี่  แต่กลับวาดแต่ฮยอนมิน

 

 

 

ฉันไม่คิดจะแก้ตัว  ...แต่ฉันมีเวลาให้กับการวาดรูปได้แค่นี้

จะว่าไป ,,ฮยอนมินก็แทบไม่ได้วาดแล้ว  ฉันไม่เข้าใจว่าทั้ววันของฉันมันหมดไปกับอะไรมากมาย

ฉันคิดว่าฉันใช้เวลายิ่สิบสี่ชั่วโมงคุ้มจริง ๆ  นอกจากจะนอนน้อยแต่ตื่นเช้าแล้ว 

กิจกรรมต้องไม่พร่อง เรียนก็ต้องไม่ตก  .. ไม่ให้ใครมาว่าฉันได้

แล้วก็มีเวลาอยู่กับเพื่อนในโลกแห่งความเป็นจริงมากขึ้น

 

 

ฉันอยากพิสูจน์ให้พ่อแม่เห็นว่าฉันสามารถทำทุกอย่างให้ผลลัพท์ออกมาดีได้

อยากจะพิสูจน์ให้เห็นว่าฉันเปลี่ยนแปลงตัวเองได้โดยที่ไม่ต้องมีใครมาสั่งสอนหรือดูแลอย่างเมื่อก่อน

อยากจะเรียนให้เกรดดี ๆ   จะได้เรียนต่ิอ  มีงานดี ๆ ทำ

 

คงเป็นเพราะฉันคิดว่าต้องเรียนเพื่อไปประกอบอาชีพ หากไม่เก่งจริงก็คงไม่มีความหมาย 

 

ฉันกลัวอะไรอยู่?

 

ฉันไม่ได้เป็นตัวฉันอย่างที่เคยเป็นมานานแค่ไหนแล้วนะ?

ฉันสนใจเรียนหนังสือ อ่านหนังสือสอบตั้งแต่เมื่อไหร่?

ทำไมถึงได้ทุ่มเทกับงานทุกชิ้นที่ได้มาจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน?

ทำไมถึงทรมานตัวเองเพื่อให้เพื่อนส่วนใหญ่สบาย ?

ทำไมถึงต้องพยายามจับปลาสองมือ ทั้งวาดรูปทั้งภาษาจีน?

 

ถามว่าเหนื่อยมั้ย ..  โคตรเหนื่อย ..

 

แต่มันเป็นสิ่งที่ฉันเลือกที่จะทำ  และคิดว่าต้องทำ

 

 

 

 

ฉันมันโลภมาก ..เอาแต่ทำหลาย ๆ อย่างพร้อมกันแบบไม่คิดจะหยุดพัก

ฉันมันขี้กลัว ..กลัวแต่ตัวเองจะไม่ได้ดี กลัวเรียนไม่ไหว กลัวซิ่ว กลัวโน่นกลัวนี่

ฉันมันโรคจิต ..ที่ชอบทำงานมากมายเหลือเกิน ว่างสักวันมันจะตายมั้ย?

ฉันมันบ้า ..บ้าที่เอาแต่ความคิดตัวเอง คิดเองเออเอง ทำเอง พังเอง แล้วก็ลุกขึ้นเอง

ฉันมันเนรคุณ ..ที่เห็นงานสำคัญกว่าพ่อแม่  ติดงานหรือกิจกรรมก็ไม่คิดจะกลับบ้านกลับช่ิอง

ฉันมันวิกลจริต .. กลัวแต่เพื่อนส่วนใหญ่จะลำบาก รับงานมาทำเยอะมาก แต่ไม่ดูตัวเองเลยว่าจะตายเหมือนกัน

 

 

 

 

 

ฉันมันเป็นคนยังไงกันแน่นะ ?

 

 

 

 

 

 

แล้วคุณล่ะมองฉันแบบไหน ?