+ Lilac's World +

สวัสดีฮะทุกคน  เอนทรี่นี่เล่าเรื่องยาวเหยียด

เรื่องมันมีอยู่ว่า .. ห้องพู่อ่า อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ ม.4  คือ 3 ปีแล้ว

ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา เคยกินเลี้ยงกันครั้งเดียว คือเนื้อย่างเกาหลี

(หลังจากพรีเซนท์คณิตศาสตร์ อ.เพ็ญศรี เพราะทุกคนเหนื่อยกับการลอก การพรีเซนท์มราเพิ่งเสร็จตอนทุ่มนึง เลยหิวมาก ๆ )

เพราะทุกที  ตั้งแต่ ม.4 แล้วล่ะ  .. ตอนท้ายเทอม เด็กทั้งห้องจะเถียงกันว่าจะไปเลี้ยงที่ไหนดี

ลงท้าย ก็จะมีคนใดคนนึงเบื่อ บอกว่า .. งั้นก้ไม่ต้องกินแม่งเหอะ  ..แล้วทุกคนก็จะบ้าจี้แยกย้ายกันไปจริง ๆ

(แต่เห็นแบบนี้ก็เป็น 1 ในห้องที่รักกันที่สุดใน 6 ห้องนะคะ 555555555+)

แต่ครั้งสุกท้าย ที่อยู่ ม.6  เพื่อนคนนึงบอกว่า

...อาหารอ่ะ  กินเลี้ยงครั้งเดียวก็หมดไป  ไม่ได้อะไรขึ้นมา เปลืองเฉย ๆ

เอาเงินห้องไปบริจาคให้เด็กกำพร้าบ้านแคนทองไม่ดีกว่าเหรอ?

ได้บุญได้กุศล  แล้วทั้งห้องก็ได้ทำอะไรดีๆร่วมกัน ..

ทุกคนเลยลงมติเห็นพ้องต้องกัน(เป็นครั้งแรก) เพียงแต่ยังตกลงเวลากันไม่ได้ 

จนกระทั่งเมื่อวานที่เพื่อน ๆ เริ่มกระจายข่าวว่าจะไปวันอาทิตย์นี้ (ซึ่งก็คือวันนี้)

คืนเมื่อวานยุ้ยโทรมาบอกว่าห้อง 6/2 จะไปเลี้ยงเด็ก "บ้านแคนทอง " ตอน 09.30 น.

ซึ่งเป็นสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าของจังหวัดขอนแก่น

วันนี้ก็เลยตื่นตั้งแต่ 8 โมงเพราะนาฬิกาปลุก

(ความจริงตั้งปลุกไว้ 6 โมง  แต่เพิ่งได้ยินเสียงตอน 8 โมง 55+)

สักพักยุ้ยก็โทรมา  (เมื่อคืนบอกให้เธอโทรมาปลุกนั้นแหละ กร๊ากกกกกกก ก)

วันนี้ใส่เสื้อฮยอนมิน กางเกงยีนส์ รองเท้าแตะ ปล่อยผมกระเซิง

ช่วงที่รอยุ้ยพุ่ก็มาเปิดคอมว่าคลับบ๊อกโหลดถึงไหนแล้ว  แล้วยุ้ยก็มารับหน้าบ้าน

โดนยุ้ยแซวเรื่องเสื้อฮยอนมินนิดหน่อย   ฮ่า ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ในรถมีบีมนั่งมาด้วย  แล้วเพื่อนฉันสองคนก็คุยเรื่องเครื่องสำอางค์ (ซึ่งไอ้พู่ไม่รู้เรื่องเลย)

แล้วก็ได้กินช็อกโกแลตเยอรมัน(รึเปล่า?) เพราะบีมไปทัวร์ยุโรปมา  โว้วววว ว

เธอบอกให้รีบกินเพราะมันละลายเร็วมาก -*-  ก็เลยกินรวดดียวหมด สามแท่งเลย

ตอนที่มาถึง .. โอ้ววะ  เงียบมาก  ก็งงอ่ะ ว่าเพื่อนยังไม่มากันเหรอ  แล้วก็ได้ข้อสรุปคือ ..เรามากลุ่มแรก

บีมกะยุ้ยแต่งตัวแต่งหน้าน่ารักมากอ่ะ  อายว่ะ - -"  ไอ้พุ่ทาแป้งธรรมดาเลยเถิด (ไม่โดนแม่จับทานับว่าบุญแล้ว)

พี่ ๆ ที่สถานเลี้ยงเด็กเขาก็ถามนะ ว่านัดว้รึเปล่า  พวกเฮาสามคนก็ไม่รู้อีโหน่อีเหน่  เพื่อนบอกให้มาก็มา =_=

แต่ก็คิดว่าเพื่อนคงจัดการเรื่องไว้แล้ว เพราะเป็นคนนัด

สักพักจูนก็มา  แล้วจูนก็เลยโทรหามัทวัน  ..ได้ความว่าคุณเธอเพิ่งตื่น และลืมจอง =_= บอกให้ไปคุยให้หน่อย

ไอ้เราก็ ..อ้าว  เอาไงล่ะทีนี้  ตอนนั้นก็มีกันแค่สี่คน  แต่ประมาณ 5 นาทีต่อมาก็มีโอ๊ต ปอม กับน้องภา วฤน และชมเพลินตามมาสมทบ

พี่ ๆ เค้าบอกว่า จะเลี้ยงน้องอ่ะไม่ได้แล้ว(เนื่องจากไม่ได้บอกเขาก่อน  น้องเลยกินเสร็จไปตั้งแต่ 09.30 แล้ว)

คือถ้าจะเลี้ยงก็เอาของกินไว้ที่เขา เดี๋ยวเขาจะจัดการกันเอง ..และเนื่องจากเราไม่ได้เตรียมอะไรมา  เขาก็เลยบอกว่าเล่นกับน้องก็ได้ ตั้งแต่ 09.30-10.00

ตอนนั้นก็ 09.30 แล้วล่ะ  รอกว่านี้ไม่ได้แล้ว  ก็เลยบริจาคเงินที่เตรียมมาแล้วเดินตามพี่เขาไปเล่นกะเด็กน้อย

มารู้ตอนที่กำลังจะไปถึงกลุ่มเป้าหมายว่าเด็กกลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่ดื้อที่สุด มี 38 คน  ไอ้เราก็กรี๊ด ๆ ตอนที่เห็นเด็กอยู่ในบ้านที่สร้างไว้เป็นหลัง ๆ ว่าเด็กน่ารักมาก 55+

เปิดประตูห้องเข้าไปเท่านั้นแหละ  ..พระเจ้า ..  เด็กตัวเล็ก ๆ กรูเข้ามาประหนึ่งทงบังชินกิกำลังจะเข้าไปในฮอลล์คอนเสิร์ต =_=

มีเด็กสองคนเข้ามาเกาะแข้งเกาะขา  บอก "อุ้มหน่อยยยยยยยย ย"

ไอ้พู่ยิ้มสิคะ  ข้าวเช้าไม่ได้กินหรอกค่ะ แต่ยังมีแรงจากช็อคโกแลต  ก็เลยอุ้มมันทั้งสองคนนั่นแหละ

เด็กโคตรไม่นิ่งอ่ะ  ตีกันเองอีกต่างหาก  หัดเป็นเด็กขี้อิจฉากันแล้วเหรอคะหนู =_=

สักพัก เหนื่อย เลยปล่อย  แต่เด็กน้อยไม่เลิกอ่ะ  ทำหน้าเบ้  จะให้อุ้มอีก  แล้วก็ผลักกันเอง -*-

แต่เด็กคนนึงเขาผละไปก่อน  รอบนี้คือได้อุ้มแค่คนเดียว  แต่ก็มีเด็กเข้ามาเกาะแข้งเกาะขาเรื่อย ๆ

เด็กที่โดนอุ้มก็ชี้ไปทางโน้นทางนี้ ให้พาเดินไปโน่นไปนี่  ไปดึงพัดลมบ้าง เอาของเล่นที่วางอยู่ที่สูงบ้าง

เหนื่อยมาก แต่สงสารอ่ะ  เรายังมีพ่อมีแม่อุ้มเรา อยู่ข้าง ๆ เราตลอด แต่เด็กพวกนี้ไม่มีเลย  นาน ๆ ทีแขกจะมา  พี่เลี้ยงก็มีแค่ 2 คน

สักพัก เริ่มเหนื่อยจริง ๆ ละ  เลยนั่งลงที่พื้น  ไอ้เด็กที่อุ้มก่อนหน้านี้แบบ ..พระจ้า  สุดตรีนมาก -*-  ขอเรียก"น้องเสื้อส้ม"ก็แล้วกัน

น้องเสื้อส้มเค้าก็งอแงแหละว่าอุ้มอีก ๆๆๆ ๆ  แต่พู่ไม่ไหวแล้ววววววววว  หมดแรงช็อคโกแลต TT  น้องแกเลยให้เราหยิบหวีกะยางให้

พู่ก็นั่งลง แล้วเด็กคนนี้ก็ปีนตัก(นั่งขัดสมาธิอ่ะ แล้วเด็กก็เยียบขึ้นมาเลย) พู่ก็กลัวน้องตก  เลยเอาแขนประคองขาไว้  น้องแกเอายางกับหวีมาทำผมให้  กระเซิงจนเพื่อนหัวเราะ 5555+

นอกจากทำผมแล้วยังถอดแว่น  ใส่แว่นให้ใหม่ด้วย  แต่ผิดทาง =___=  ไอ้เราจะจับให้มันถูกทาง น้องเสื้อส้มก็ไม่ยอม  ตะโกนใส่อีกตะหาก (แต่เสียงเล็กน่ารัก ยกโทษให้ 555+)

สักพักเด็กก็มีเด็กคนใหม่มานั่งตัก  น้องเสื้อส้มไม่ยอม  ถีบเขาเฉยเลย    เอาหวีในมือตีเขาอีกต่างหาก   เด็กคนนั้นก็จะร้องอ่ะ  แบบว่าเจ็บ  พู่ก็เลยลุกขึ้นแล้วอุ้มน้องเขาบ้าง

แต่น้องเสื้อส้มไม่ยอม  เอาหวีตีขาเขาเฉยเลย -*-  พู่ก็เลยพาเดินหนี   เด็กคนนี้ก็พาไปดึงสวิตซ์พัดลม 555 5+  แล้วก็ถอดแว่นใส่แว่นให้ใหม่เหมือนน้องเสื้อส้ม 

แต่พู่ก็ปล่อยให้มันเป็นอย่างนั้นแหละ  ตอนที่น้องเผลอถึงหันไปใส่แว่นใหม่อย่างรวดเร็ว  เด็กมันก็หัวเราะเอิ๊กอ๊าก =w=

แล้วเพื่อน ๆ ก็ทยอยเข้ามาทีละคน ๆ  แต่ก็ไม่ได้มาทั้งห้องหรอก (ถ้ามาครบสนุกแน่ ๆ)

เด็กบางคนฉลาดจริง ๆ  เข้ามาถามชื่อ ทั้งชื่อเล่น ชื่อจริง  แล้วก็ถามว่ามาจากโรงเรียนอะไร  สาธิตเหมือนกันหมดเลยเหรอ 

ที่สำคัญน้องเค้าไม่ง้องแง้งเลย อย่างมากก็นั่งตักนั่งพิง  คุยโน่นคุยนี่  น่ารักมาก ๆ

แล้วเด็กคนนึงเค้ามัดผมให้น้องภาด้วยยางสองเส้น  เป็นทรงมัดแกละครึ่งหัว  น่ารักมากอ่ะ  แล้วก็รวบผมให้ยุ้ยด้วย 

.. โหยย น้องเก่งมาก  คือพี่เพิ่งมัดผมเป็นตอน ป.3 อ่ะ 555555  แล้วเด็กบางคนก็ท่อง A B C อ่านภาษาอังกฤษได้  ดูรูปสัตว์แล้วรู้ว่าอะไรเป็นอะไร

บางคนก็ซึม ๆ  เห็นพี่ ๆ ทุกคนมีคนจองกันหมดแล้ว  ก็นั่งอยู่คนเดียว  พี่เลี้ยงเข้าไปคุยก็ยังซึมเหมือนเดิม

ตลกตรงที่เขาเปิดมิวสิควีดีโอเพลงลูกทุ่งแหละ  ส่วนมากเป็นของไผ่ พงศธร    มีเพลง "คนบ้านเดียวกัน" ด้วยล่ะ  เด็กร้องกันได้กระหึ่มมาก  บางคนเต้นได้ด้วยนะ

แต่คนที่มาติดพู่ 4-5 คนเค้าขี้อายมั้ง  เต้นไม่ได้  ร้องก็ไม่ได้ 555555555555555555 5+   งงอ่ะ  ติดตั้งแต่ต้นจนจบด้วย 

แล้วก็ชอบมาชี้ ๆ เสื้อฮยอนมิน  จ้องจะเอาริสแบนด์ทั้งสีแดงกะสีขาว(นั่งจุ้มกันแล้วพยายามถอด TT)  แล้วยังมารุมกดนาฬิกาจงจงของพู่อีก - -"

ตอนที่สั่งมา มันเป็นเวลาเกาหลีค่ะ  และพู่ก็ไม่คิดจะเปลี่ยนให้มันเป็นเวลาไทย  แต่เด็กมันมากดจนเป็นเวลาไทย  แล้วก็เป็นเวลาฮ่องกง -*-

โชคดีมีเพื่อนที่ใช้นาฬิกายี่ห้อเดียวกัน  เขาก็เลยมาตั้งใหม่ให้ทีหลัง  แต่หาโซลไม่เจอ  ตายรังที่เวลาบางกอก T.T  จะชินมั้ยเนี่ยยยยยยยยยยย ย ย

เด็กก็แบบ .. ขอทั้งนาฬิกาทั้งริสแบนด์ แล้วก็มาทึ้งเสื้อ  ต๊ายยยยยยยย ยย  สนใจจะมาเป็นฮยอนมินมั้ยล่ะน้อง =_=

พู่ก็แถไป  "นาฬิกานี้พ่อพี่ซื้อให้  พี่ถอดไม่ได้ เดี๋ยวพ่อพี่ด่า =w="  เด็กมันก็หยุดพยายามถอด แล้วมองหน้า "แล้วพ่อพี่อยู่ไหล่ะคะ  ถ้าพี่ถอดเองพ่อพี่ไม่ด่าหรอก"

พระเจ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา า =_____=  สนใจเป็นนักเจรจามั้ยน้องสาว  แอบฉลาดนะเนี่ย

หลัง ๆมาถ้าเด็กพูดทำนองนี้อีกก็เซย์โนอย่างเดียวแหละ  ขี้เกียจพล่ามยาว   เสียงดังมาก เด็กก็มึน  ฮ่า ๆๆ ๆ

ตอน 10.30น. พี่เลี้ยงก็ต้อนเด็กผู้หญิงไปอาบน้ำ  ทีนี้ก็เหลือแต่เด็กผู้ชายละ ฮี่ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เพิ่งรู้ตอนนี้แหละว่าเด้กผุ้ชายน่ารักมากอ่ะ  เล่นกันแบบรู้ความ  ไม่รับมือยากเหมือนเด็กผู้หญิง  เราอุ้มใครอยู่ก็ไม่งอแงให้เราอุ้มตัวเองบ้าง (ไม่อิจฉาเพื่อนนั่นแล)

ตรงมุมห้องมีเบาะนอนเรียงซ้อนกันสูง ๆ  เด็กที่ขี่คอเพื่อนผู้ชายอยู่ก็เอาของเล่นไปวาง ๆ บนเบาะ  ซึ่งสักพักเราก็ต้องเอาเบาะมาแผ่ด้านล่าง เพราะน้องต้องนอนกลางวันตอนบ่าย

ตอนที่กองเบาะมันเริ่มเตี้ยลง ๆ  เด็กผู้ชายมันก็ปีนขึ้นไปนั่ง  ซึ่งไม่สามารถเอาเบาะลงมาพร้อมเด็กบนเบาะได้อีก เนื่องจากนั่งกัน 5-6คน ซึ่งหนักโคตรรรรรรร ร

ชมเพลินทุ่มเทมาก  ก็เข้าไปดึง ๆ เบาะ  แต่ดึงไม่ออก  เลยทำเป็นเล่นกะน้อง  แล้ววิ่งไปที่เบาะที่ปูด้านล่าง  แล้วบอกน้องว่า "มาเล่นอันนี้ดีกว่ามามะ ~"

เด็กก็เอาด้วย  มันอยากนั่งเบาะแล้วให้เราลากนั่นแล  ลงมาจากกองเบาะใหญ่หมดเลย 55555555555555555+

พวกพู่ถือโอกาสเอาเบาะมาปูจนเกือบหมด  เด็กบางคนมันเห็นว่าเบาะว่างมั้ง  ก็เลยไปนั่งเหมือนเดิม =w=  แต่ก็แค่สองสามคน  ก็เลยเล่นกะมันได้อยู่

ตอนนั้นเด็กผู้หญิงเริ่มอาบน้ำแต่งตัวทาแป้งเสร็จกันแระ  เลยกรูเข้ามาในห้องให้อุ้มเหมือนเดิม = =;; ไอ้เราก็ใจอ่อนอีกแล้ว  อุ้มด้วยความยินดี (งงมากว่าแรงมาจากไหน)

สักพักก็ไปนั่งกะเพื่อน  ฮ่า ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  เด็กก็นั่งตักแหละ  แล้วก็เริ่มชวนคุย    เด็กเสื้อส้มก็เข้ามาหาแหละ  น้องแกเอาแต่ใจมาก  เพื่อนเค้าไม่ปล่อยพู่  เค้าก็ตีเพื่อนเขา พอพู่กันเพื่อนเขา เขาก็ตีพู่แทน มีกระทืบขาด้วย

และด้วยความที่เขาอายุน้อยกว่า  พู่ก็เลยโกรธไม่ลง  =______=  คืออ่อนให้สุด ๆ แล้วล่ะ 55555555555555+  ชอบเด็กมาก ๆ

มีเด็กผู้หญิงคนนึงน่ารักมากอ่ะ  นั่งตักแล้วเล่นของเล่นในมือ หัวเราะเอิ๊กอ๊าก   ด้วยความเอ็นดูสุดชีวิต  พู่จี้เอวเด็ก  เด็กคนนี้บ้าจี้  ลงไปนอนบนเบาะ หัวเราะเอิ๊กอ๊ากหนักกว่าเดิม

น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ก  โฮ้ยยยยยยยยยยยย ย  ชอบเด็กแบบนี้  น่ารักไม่ทน ;_;

ตอนหลัง ๆ มา .. รู้สึกว่าสิ่งที่ที่จำเป็นกับเด็กน้อยเหล่านี้ มิใช่เงินบริจาค  ไม่ใช่ของว่างอร่อย ๆ หรือเสื้อผ้า

แต่เป็น "ครอบครัว" และ "การศึกษา" ต่างหาก

อาหาร ให้กินแล้วก็หมดไป..

เสื้อผ้า โตขึ้นมาหน่อยกใส่ไม่ได้แล้ว ..

ถ้าพู่มีเงินก็อยากจจะเลี้ยงทั้งหมดแหละ ;_; แต่เลี้ยงทั้งหมดมันไม่ไหวหรอกใช่ป่ะ?

พู่ก็เลยตั้งใจว่า  ถ้าเรียนจบมีงานทำเป็นหลักเป็นแหล่ง + ฐานะโอเค

พู่จะอุปถัมป์เด็กกำพร้าหรือเด็กชนบทสัก 3 คน ให้ได้เรียนหนังสือจนจบปริญญาตรี

(ถ้ารวยก็ ป.โทโลด ไม่งั้นก็ส่งเด็กเรียนหนังสือเรื่อย ๆ ..) 

เพราะพู่ก็มีญาติอยู่ชนบท แล้วตัวเองก็เคยเป็นเด็กที่เคยอยู่ในป่าในนา

ตลอดชีวิต ถึงจะไม่ตั้งใจเรียนมากมาย ตามใจตัวเองมากไปหน่อย  แต่ก็คิดว่า "การศึกษาสำคัญที่สุด"

พ่อบอกว่า ..มรดกที่มีค่าที่สุดจากคุณย่าที่มอบให้พ่อพู่คือ "การศึกษา"

คุณย่าขายไร่นาส่งพ่อเรียน  ซึ่งคนอื่นก็มองว่าย่าคิดผิด .. แต่ลงท้ายคือพ่อในตอนนี้ได้ดีที่สุดในตระกูล 55555555555555555555555555555555+

เรื่องส่งเด็กเรียนเนี่ย ..คิดไว้ตลอดเลยแหละ  คุยกะพ่อแม่แล้วด้วย  ท่านก็โอเคนะ  ฮ่าๆ

เพ้ออะไรเนี่ย  เข้าเรื่องดีกว่า - -"  

ตอน 11 โมงก็ลำเลียงเด็กน้อยไปกินข้าว  พวกพู่ก็หยิบกระเป๋าแล้วออกมาคุยกันข้างนอกว่าจะไปกินข้าวที่ไหนกันไหม  เพราะตอนนั้นก็ 11 โมงกว่าแล้ว

ลงท้ายคือ ..  ไปกินพิซซ่าคอมพะนีกันทั้งก๊ก  ประมาณ 10 กว่าคน  กินกันสนุกสนานโดยที่มีโค้กจำกัดแค่ 2 เหยือก 5555555555 5+

รักเพื่อนมากเลย  จะได้เจอกันแบบนี้อีกครั้งเมื่อไหร่นะ  ;____;   ในโต๊ะก็คุยกันเรื่องแอดมิดชั่น  เพื่อนหลายคนจองหอแล้วด้วย  ยินดีกะทุกคนจริง ๆ

ก่อนหน้าจะเข้าร้านพิซซ่าที่แฟรี่  พู่ซื้อกิ๊บติดผมทานตะวันมาด้วย  มันสวยมาก ๆ เลยนะ !

กะว่าจะใส่ทุกครั้งที่ใส่เสื้อฮยอนมินเลย ;____; ราคาร้อยกว่าบาทฮะ  เป็นกิ๊บที่แพงที่สุดที่เคยซื้อ TT (แต่ก็เอา)

หลังจากกินพิซซ่าก็โทรเรียกมะเหมี่ยวมาหา เพราะวันพรุ่งนี้เพื่อนคนนึงจิเลี้ยงไดโดม่อนเนื่องในวันคล้ายเกิด

พู่ลากมะเหมี่ยวไปซื้อรองเท้าก่อน  วันนี้มีเงิน  อยากซื้อเป็นพิเศษเลย ~~~

พอได้รองเท้าก็ไปตึกคอมต่อ  ก็แวะเข้าร้านอะไรสักอย่างที่ขายขของเล่นกะของโอตาคุ (ขอโทษนะคะ จำชื่อไม่ได้)

เห็นสร้อยกับแหวนรีบอร์น ราคา 350 ทั้งคู่ แล้วก็มี  มีถุงมือสึนะกะเขาแรมโบ้ด้วย  อยากได้โคตรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร ร  แต่ก็ต้องเจียมเงินไว้ซื้อของขวัญให้เพื่อนก่อน

(คุยกะพี่ที่ทำงานพาร์ทไทม์นานโคตรร เพราะจำได้ว่าพี่เค้าคอสเพลย์หลายงาน 5555)

กว่าจะผละออกมาได้ ก็นานอยู่ -,.-  55555 5+  แต่พอเจอร้านขายของดิสนีย์ก็ได้ของขวัญมาจนได้

ม่าเหมี่ยวเลยบอกว่าเงินพอเหลือนะ  จะซื้อสร้อยไหม? (ความจริงอยากได้แหวน  แต่สร้อยก็สวยเหมือนกัน  ที่เอาสร้อยก็เพราะว่าข้างในมีนาฬิกา  แล้วก็ทำออกมาสวยมาก)

เงินตัวเองเหลือสองร้อยกว่าบาท เลยยืมมะเหมี่ยวจนได้   เพราะไม่เคยมาตึกคอมเอง  คราวหลังคงมาไม่เป็น =_=

และแล้วก็ได้สร้อยมา  ฮ่า ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ๆ  จะใส่ไม่ถอดเลยพี่น้อง  ชอบมาก ๆ

คราวหน้าจิมาสอยแหวนวองโกเล่  หึหึหึหึหึหึหึหึหึ ~~~~~~~

สาดรูปเถิด - -*

ไอ้พู่ กับ ยุ้ย

ดาว ตั๊ก ไอ้พู่

โฉมหน้าริสแบนด์และนาฬิกาจงจงที่เด็ก ๆ อยากได้  ส่วนข้างบนคือกิ๊บที่ซื้อมา

รองเท้า~~~~~~~~~  ใส่สบายมาก ๆ

สร้อยรีบอร์นพร้อมกล่อง

ซูม ... (ไม่ชัดเลย - -*)  เห็นลูกกระสุนตรงกลางป่ะ 55 5+

ซูมไส้ใน .. (ไม่เห็นอยู่ดี -*-)  เอาเป็นว่ามันคือนาฬิกา 555 5+

เทียบขนาดกะเสื้อฮยอนมิน 555555555555555+ 

ถ่ายร่วมกะดอกทานตะวันน้อย ๆ อีกสักรอบ =w= (ชอบมากมาย !!!)   

ปล.

1.เอนทรี่นี้ยาวโหด - -* แต่เป็นวันที่ดีจริง ๆ  รัก 6/2 ขอบคุณที่คิดไอเดียเลี้ยงห้องดี ๆ และขอบคุณมะเหมี่ยวที่ให้ยืมเงิน

2.ขอโทษพี่กิพี่ฝนมาก ๆ ที่บังเอิญไม่ได้อยู่หน้าคอม T^T  พี่กิอย่าเจ็บตัวบ่อยเซ่  ใจหายนะรู้ไหม~~~

3.ไม่มีรูปเด็ก  เพราะเขาไม่ให้ถ่ายรูป  ฮ่าๆ

4.ใครอ่านจบ เจอตัวจริงจิไหว้งาม ๆ  -/\-