ตัวฉัน..ยังไง?
posted on 15 Aug 2009 02:46 by lilacgalx-cassiopeiaห่างหายไปนาน
ทั้งบอร์ด ทั้ง MSN
คนที่ออนไลน์ทั้งวันทั้งคืนอย่างไอ้พู่กลับต้องมาทุ่มเรียนกับกิจกรรมสุดชีวิต
รูปไม่ได้เซฟเป้นชาติ คลิปดารานักร้องก็โหลดไม่ครบ ข่าวก็ไม่ตาม จัดว่าไม่สนใจก็ว่าได้
จากกรณีพิพาทระหว่างทงบังชินกิและ SMent.
ฉันไม่ได้เข้าข้างทงบังชินกิร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่ได้เข้าข้าง SM ร้อยเปอร์เซนต์
ฉันรับรู้ปัญหาและข่าวสาร รวมถึงเข้าใจ และเห็นใจทั้งสองฝ่าย
แต่กลับไม่ได้ใส่ใจโปรเจคมากมายที่เกิดขึ้นหลังจากทีมีเรื่อง
ไม่ได้ตามติดสถานการณ์หรือใจเสียกับเหตุการณ์ต่าง ๆ แต่อย่างใด
แม้ว่าฉันจะชื่นชมทงบังชินกิเป็นไอดอลอันดับหนึ่งในดวงใจ
และเชื่อว่าพวกเขาจะเป็นโลกให้ดวงดาวอย่างเรา ๆ รายล้อม
...แต่ตัวฉันที่เป็นแบบนี้ยังเรียกตัวเองว่าแคสสิโอเปียได้อยู่ไหม?
ชายนี่ ..
เมื่อก่อนฉันหัวเราะกับพวกเขา ร้องไห้กับพวกเขา
ดีใจ และเสียใจไปกับพวกเขา ,,ฉันดูพวกเขาเติบโตอย่างใกล้ชิดมาโดยตลอด
และด้วยมรสุมชีวิตมากมายก่ายกองทำให้ฉันต้องละจากพวกเขาอย่างช่วยไม่ได้
ฉันรักชายนี่ แต่ไม่ได้สนใจตามข่าว เซฟรูป อ่านทรานส์ หรือเก็บเพิร์ฟอย่างที่เคยทำอีกต่อไป
อัลบั้มล่าสุดที่เข้าไทยก็ยังไม่คิดจะไปซื้อเลย ,, ด้วยเพราะไม่มีเวลาหรืออะไรก็ตาม ..
ทำไมตัวฉันถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ ?
ฉันยังเรียกตัวเองว่าชายนี่เวิลด์ได้อยู่มั้ย?
ความอเลิร์ทมันหายไปไหนหมด
แล้วทำไมฉันถึงคิดว่าฉันรักผลงานของพวกเขาเสียยิ่งกว่าตัวศิลปินซะอีก
ฉันเป็นอะไรไป ทำไมถึงได้ทำตัวเป็นแฟนคลับที่แย่ขนาดนี้
ที่เลวยิ่งกว่า .. บางคนอาจจะมองว่า ,, ไลแลคบอกว่ารักชายนี่ แต่กลับวาดแต่ฮยอนมิน
ฉันไม่คิดจะแก้ตัว ...แต่ฉันมีเวลาให้กับการวาดรูปได้แค่นี้
จะว่าไป ,,ฮยอนมินก็แทบไม่ได้วาดแล้ว ฉันไม่เข้าใจว่าทั้ววันของฉันมันหมดไปกับอะไรมากมาย
ฉันคิดว่าฉันใช้เวลายิ่สิบสี่ชั่วโมงคุ้มจริง ๆ นอกจากจะนอนน้อยแต่ตื่นเช้าแล้ว
กิจกรรมต้องไม่พร่อง เรียนก็ต้องไม่ตก .. ไม่ให้ใครมาว่าฉันได้
แล้วก็มีเวลาอยู่กับเพื่อนในโลกแห่งความเป็นจริงมากขึ้น
ฉันอยากพิสูจน์ให้พ่อแม่เห็นว่าฉันสามารถทำทุกอย่างให้ผลลัพท์ออกมาดีได้
อยากจะพิสูจน์ให้เห็นว่าฉันเปลี่ยนแปลงตัวเองได้โดยที่ไม่ต้องมีใครมาสั่งสอนหรือดูแลอย่างเมื่อก่อน
อยากจะเรียนให้เกรดดี ๆ จะได้เรียนต่ิอ มีงานดี ๆ ทำ
คงเป็นเพราะฉันคิดว่าต้องเรียนเพื่อไปประกอบอาชีพ หากไม่เก่งจริงก็คงไม่มีความหมาย
ฉันกลัวอะไรอยู่?
ฉันไม่ได้เป็นตัวฉันอย่างที่เคยเป็นมานานแค่ไหนแล้วนะ?
ฉันสนใจเรียนหนังสือ อ่านหนังสือสอบตั้งแต่เมื่อไหร่?
ทำไมถึงได้ทุ่มเทกับงานทุกชิ้นที่ได้มาจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน?
ทำไมถึงทรมานตัวเองเพื่อให้เพื่อนส่วนใหญ่สบาย ?
ทำไมถึงต้องพยายามจับปลาสองมือ ทั้งวาดรูปทั้งภาษาจีน?
ถามว่าเหนื่อยมั้ย .. โคตรเหนื่อย ..
แต่มันเป็นสิ่งที่ฉันเลือกที่จะทำ และคิดว่าต้องทำ
ฉันมันโลภมาก ..เอาแต่ทำหลาย ๆ อย่างพร้อมกันแบบไม่คิดจะหยุดพัก
ฉันมันขี้กลัว ..กลัวแต่ตัวเองจะไม่ได้ดี กลัวเรียนไม่ไหว กลัวซิ่ว กลัวโน่นกลัวนี่
ฉันมันโรคจิต ..ที่ชอบทำงานมากมายเหลือเกิน ว่างสักวันมันจะตายมั้ย?
ฉันมันบ้า ..บ้าที่เอาแต่ความคิดตัวเอง คิดเองเออเอง ทำเอง พังเอง แล้วก็ลุกขึ้นเอง
ฉันมันเนรคุณ ..ที่เห็นงานสำคัญกว่าพ่อแม่ ติดงานหรือกิจกรรมก็ไม่คิดจะกลับบ้านกลับช่ิอง
ฉันมันวิกลจริต .. กลัวแต่เพื่อนส่วนใหญ่จะลำบาก รับงานมาทำเยอะมาก แต่ไม่ดูตัวเองเลยว่าจะตายเหมือนกัน
ฉันมันเป็นคนยังไงกันแน่นะ ?
แล้วคุณล่ะมองฉันแบบไหน ?









#1 By tAii...* on 2009-08-15 11:38